YETER - Gülen Köyü Resmi Web Sitesi...

Gönderen Konu: YETER  (Okunma sayısı 1751 defa)

0 Üye ve 1 Ziyaretçi konuyu incelemekte.

  • Nilgün Aktürk
  • Moderatör
  • *
  • İleti: 441
  • Cinsiyet: Bayan
  • 28 Mesajı Toplam
    41 Kere Beğenildi
YETER
« Topic Start: 01 Haziran 2010 - 11:23 »
  • Yayınlama
  •      NİLGÜN AKTÜRK
         mahfi_e@mynet.com
         9 Ekim 2008 Perşembe

         YETER

         Yeter…

         Gücümüz kalmadı…

         Bir şehit haberi daha kaldıramayacak ruhlarımız…

         Aktütün…15 şehit…+2 şehit daha…

         Bunu hazmedememişken daha…

         Diyarbakır…5 şehit…

         Rakamları kanıksadık aslında,bilanço okur gibi okuyoruz haberleri…Toplam şehit sayısı 17 ye yükseldi şeklinde…

         Ama ne zamanki ayrıntılı mizanlarla yüzyüze geliyoruz…Hikayelerle yani…Yeni evliymiş biri…Ailenin tek evladıymış diğeri…2 çocuk bıraktı geride bir başkası…

         Orda tıkanıyoruz,bugünden ibaret değiller anlıyoruz,dünleri vardı ve geride kalanların yarınları var…

         Ağırlık çöküyor üstümüze;ya kardeşim,eşim,dostum,çocuğum olsaydı biri, ya ben olsaydım…

         İnsanoğlunun içindeki süper güce şaşırıyorum böyle imtihan zamanlarında…Gücümüz kalmadı dediğimiz noktalarda dahi nelere göğüs gerebiliyor,nasıl da devam edebiliyoruz yola…

         Boşa demiyor ALLAH,insan çok zalim,çok cahildir diye.Değil mi ki emaneti göklere,yere ve dağlara teklif etti de yüklenmekten çekindiler,ama insan onu yüklendi…

         Ardı ardına sıralanınca olumsuzluklar,hayret ediyorum halimize…tepkisizliğimize…boşvermişliğimize…tekrar adapte oluşumuza herşeye…

         Nasıl yapabiliyoruz,bilmiyorum…

         Ekonomik,sosyal,siyasal,dini,şahsi…az mı güzel şeyler oluyor hayatta,yoksa şu ruh haliyle bana mı öyle geliyor bilemiyorum…Zihnimde dolanıyor çünkü Diyarbakır şehitlerinden birinin hikayesi…Babası namazını henüz kılmışken almış haberi,ağlamamak için çok zorlamış kendini,annesi bayılmış,evliymiş,2 çocuğu varmış,3.sü doğmak üzereymiş…

         Bu tek bir insan…tek bir hikaye…Niceleri var…

         Ve yalnızca ülkemizde yaşananlar bunlar…Filisti’deki,Irak’taki ve dünyanın çeşitli yerlerindeki hikayeler…

         Birbirine giriyor okuduklarım…Her haber,gazete sitesinde yorumlar…yorumlar…İçim bunaldı…Artık haber okumaya mecalim kalmadı…derken bir bayram hutbesinin sonunda yapılan duayı dinleyip amin demek nasip oldu…Tam da ihtiyacımız olan şey,dua,bunu ulaştırmalı elden geldiğince niyeti aslında bu satırların sebebi…Duayı hutbede edildiği şekliyle not edip,aktarıyorum:

         Biz şimdilerde kendimizi birer öksüz,birer yetim,birer evsiz-barksız gibi hissediyoruz…

         Pekçoğumuz gurbetimizle ürperiyor,kendi kendimize acıyor,ve dausıla yaşıyoruz….

         Zaman zaman bugün hafızalarımızda canlı duran pırıl pırıl albümlerin ak sayfalarına dalıyor,ürperiyor,hey gidi günler diyor,ve herşeye rağmen yaşatmak için yaşama ruhunu diri tutmaya çalışıyoruz…

         Aramızdaki tertemiz gönüller hürmetine,Mevla-i Mütealden hususi teveccüh bekliyoruz…

         Ey talihsizlerin sığınağı…

         Ey acizlerin güç kaynağı…

         Ey dertlilerin tabibi…

         Şu anda bazılarımız itibariyle duygularımız derbeder…davranışlarımız ahenksiz…ayaklarımız titrek ve ümitlerimiz de sarsık…

         İşte böyle bir dağınıklık içinde SANA geldik.

         Rahmetine sığınırken,lütfundan sürpriz ihsanlar beklerken,kirlettiğimiz üstmüze-başımıza-ruhumuza bakmıyor,

         her nasılsa takılıp yollarda kaldıktan sonra toparlanıp Sana gelenlere gösterdiğin memnuniyete dayanarak aynı mukabeleyi bekleme cüretini gösteriyoruz…

         Ey Rab,Sana güvenenlere gel diyorsun…

         Böyle emekleye emekleye sürünmeyi de gelmek kabul edersen müsaade buyur biz de geldik diyelim.

         Geldik…

         Ve Sana yolların amansızlığını,bizim dermansızlığımızı şikayet ediyoruz…

         Dua edenlere cevap veren SEN.

         Izdırapları dindirip ihtiyaçları gideren SEN.

         Devrilenleri doğrultup kaldıran SEN.

         Çatlayıp kırılanları sarıp sarmalayıp tedavi eden SENSİN.

         SEN’den ayrı kalışımız ruhlarımıza renk attırdı.Nefsanilik ve gaflet ibadetlerimizin mana ve özünü götürdü.Samimiyetsizlik dualarımızın kolunu,kanadını kırdı.Kalbi ve ruhi hastalıklarımız bizi yere sermek üzere.

         EY KİMSESİZLER KİMSESİ!

         Rahmetin hürmetine;

         Bizi yeniden dirilişe erdir,Yakınlığınla gölgemizi aydınlat ve bizi uzaklığımızın zulmetinden kurtar…(AMİN)

         *Duanın ve hutbenin tamamı www.herkul.org sitesinden dinlenebilir.



    ALLAH'ın ihsan ettiğine mani olacak yoktur,O'nun mani olduğunu da lütfedecek yoktur.

    • Süper Moderatör
    • *
    • İleti: 632
    • Cinsiyet: Bay
    • 63 Mesajı Toplam
      129 Kere Beğenildi
    YETER
    « Yanıtla #1: 01 Haziran 2010 - 11:24 »
  • Yayınlama
  • Bu makaleye en güzel yorum,yorum yapmamaktır.



     


    Facebook Yorumları

             
    Twittear